Zajęcia logopedyczne



"...Chodzi mi o to, aby język giętki

Powiedział wszystko, co pomyśli głowa;
A czasem był jak piorun jasny, prędki,

A czasem smutny jako pieśń stepowa,
A czasem jako skarga Nimfy miętki,

A czasem piękny jak Aniołów mowa..."

Juliusz Słowacki

Głównym celem działalności logopedycznej w naszym Ośrodku jest pomoc uczniom
w zakresie terapii logopedycznej. Całe wyposażenie pracowni otrzymaliśmy z EFS.
W terapii logopedycznej z dużym powodzeniem wykorzystujemy posiadana komputery wyposażone w specjalistyczne oprogramowanie. Zastosowanie profesjonalnego oprogramowania podczas zajęć logopedycznych daje szybsze efekty terapii, uatrakcyjnia ją,
a co najważniejsze - zwiększa chęć i motywację uczniów do ćwiczeń.

Zajęcia terapeutyczne trwają 60 minut, raz w tygodniu.

Formy i metody pracy stosowane przez logopedów w naszej Placówce:

Formy pracy:

- terapia indywidualna,
- terapia grupowa,
- konsultacje,
- porady.

Metody pracy

W pracy logopedycznej wykorzystujemy metody logopedyczne, lingwistyczne, psychologiczne oraz pedagogiczne, m.in.:

- metodę dobrego startu,
- metodę ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne,
- metodę M.Ch. Knillów.

Gabinet Logopedyczny w naszej Placówce obejmuje:

diagnozę logopedyczną,

rozwijanie kompetencji komunikacyjnej uczniów,

terapię zaburzeń mowy i komunikacji (autyzm, zespół Aspergera, ubytek słuchu, alalia, afazja, niepełnosprawność intelektualna, zespół Downa, porażenie mózgowe, jąkanie i inne),

terapię wad wymowy,

terapię i profilaktykę dysleksji,

ćwiczenia emisji głosu, poprawa jakości mówienia,

ćwiczenia technik czytania i pisania,

ćwiczenia relaksacyjne i odprężające przy muzyce.

W trakcie zajęć wykorzystywane są różne rodzaje ćwiczeń ogólnorozwojowych, które wpływają na poszczególne zmysły, funkcje i sprawności:

SPRAWNOŚCI MOTORYCZNEJ

PERECEPCJI SŁUCHOWEJ

PERCEPCJI WZROKOWEJ

OPERACJI MYŚLOWYCH

PAMIĘCI

MOTORYKI DUŻEJ

MOTORYKI MAŁEJ


PRAKSJI ORALNEJ

ODBIÓR DŹWIĘKU


LOKALIZACJA DŹWIĘKU


ZAPAMIĘTYWANIE DŹWIĘKU

RÓŻNICOWANIE DŹWIĘKU


ŁĄCZENIE DŹWIĘKU Z INNYMI BODŹCAMI

SŁUCHU FONEMOWEGO

SPOSTRZEGANIA WZROKOWEGO


ANALIZY
I SYNTEZY WZROKOWEJ

KLASYFIKOWANIA (KATEGORYZOWANIA)

SZEREGOWANIA

UKŁADANIA SEKWENCJI

MYŚLENIA PRZYCZYNOWO – SKUTKOWEGO


MYŚLENIA SYMBOLICZNEGO

MYŚLENIA PRZEZ ANALOGIĘ

SYMULTANICZNEJ

SEKWENCYJNEJ



Terapia (leczenie) zaburzeń wymowy ma na celu:
- usunięcie wszelkich form wadliwych realizacji dźwięków,
- wytworzenie w ich miejsce nowych, prawidłowych,
- utrwalenie ich w mowie kontrolowanej i spontanicznej.



Przyczyny zaburzeń mowy

Są uczniowie, którzy zaczynają mówić wcześnie i ich wymowa jest prawidłowa; są i tacy, którzy w wieku 7 lat wypowiadają się nieprawidłowo, a ich mowa jest niewyraźna, nieprawidłowa. Przyczyną takiego stanu mogą być:
- wada zgryzu lub uzębienia,
- osłabienie słuchu fizycznego,
- opóźnienie lub zaburzenie słuchu fonematycznego,
- mała sprawność narządów artykulacyjnych,
- zaburzenia emocjonalne,
- zaniedbania pedagogiczne,
- nieprawidłowe wzorce mowy.

Najczęstsze wady wymowy:

- seplenienie - nieprawidłowa wymowa głosek: "s", "z", "c", "dz", "sz", "ż", "cz", "dż", "ś", "ź", "ć", "dź";
- reranie - nieprawidłowa realizacja głoski "r",
- kappacyzm - nieprawidłowa realizacja głosek "k" oraz "g",
- bezdźwięczność - wymowa głosek dźwięcznych bezdźwięcznie,
- nosowanie - głoski nosowe wymawiane są jak ustne lub odwrotnie,
- giełkot,
- jąkanie.

Ćwiczenia usprawniające narządy mowy

Ćwiczenia usprawniające narządy mowy mają na celu usunięcie wad wymowy, zaś
w przypadku uczniów, których mowa jest prawidłowa - dalsze doskonalenie sprawności mięśni biorących udział w procesie artykulacji.

Ćwiczenia szczęki dolnej:

- chwytanie dolnymi zębami górnej wargi,
- poruszanie szczęką w lewo i w prawo,
- opuszczanie i unoszenie szczęki dolnej.

Ćwiczenia warg:

- układanie wargi dolnej na górnej i górnej na dolnej,
- wykonywanie złączonymi wargami ruchów okrężnych,
- dmuchanie przez złączone i lekko wysunięte do przodu wargi,
- cmokanie,
- parskanie.

Ćwiczenia języka:

- oblizywanie warg ruchem okrężnym w prawo i w lewo,
- wysuwanie języka na brodę,
- dotykanie czubkiem języka kolejnych zębów - górnych i dolnych,
- wypychanie policzków czubkiem języka,
- robienie z języka "rurki",
- wysuwanie rozpłaszczonego języka na zewnątrz jamy ustnej.

Pamiętaj!

 Najważniejsza jest systematyczność!


LOGOPEDIA - podstawowe pojęcia


Logopedia (gr. logos - słowo, mowa, paideia - wychowanie) to nauka o kształtowaniu właściwej mowy w okresie jej rozwoju i jej doskonaleniu w późniejszym okresie (logopedia ogólna), a także o usuwaniu różnego rodzaju wad i zaburzeń mowy (logopedia specjalna). Przedmiotem zainteresowań logopedii jest komunikacja językowa, mowa w szerokim znaczeniu (przekazywanie i odbiór informacji) oraz wynik tego procesu - porozumienie.

Obecnie obowiązujące definicje logopedii mówią, że jest ona nauką o kształtowaniu prawidłowej mowy, usuwaniu wad wymowy oraz nauczaniu mowy w przypadku jej braku lub utraty. Obejmuje też oddziaływanie na psychikę w celu wytworzenia właściwego stosunku do wady mowy i zapobiegania ujemnemu jej wpływowi na kontakty interpersonalne oraz kształtowanie osobowości.

Dysleksja rozwojowa jest zespołem specyficznych trudności w uczeniu się. Rozróżnia się kilka postaci:
1. dysleksja - trudności w czytaniu,
2. dysortografia - trudności w zastosowaniu poprawnej pisowni,
3. dysgrafia - trudności w kształtnym pisaniu.


Jąkanie polega na zaburzeniu płynności, tempa i rytmu mówienia. Spowodowane jest nadmiernym napięciem mięśni oddechowych, fonacyjnych i artykulacyjnych.